ZOMERAVONDCONCERT GVE
(Protestantse Kerk, Gennep ~ zaterdag 12 juni 1999) 

Op zaterdag 12 juni jl. gaf het Genneps Vocaal Ensemble (GVE) een zomeravondconcert in de Protestantse Kerk van Gennep. Deze sobere maar sfeervolle kerk beschikt over een zeer behoorlijke akoestiek waarin de mannenzang goed tot zijn recht kwam.

De algemene indruk van het GVE, dat sinds ongeveer anderhalf  jaar onder leiding staat van Marius Schouten,  was goed. Het koor heeft een aangename totaalklank ook in forte passages, bij een enkele groep domineerde af en toe wel eens een individuele stem, niet alle inzetten waren gelijk en aan intonatie kan altijd worden gewerkt (maar dit geldt voor ieder koor). Wat vooral opviel was het interessante en zelfs avontuurlijke programma en de enthousiaste wijze waarop koor en dirigent de werken verdedigden. Marius Schouten is een dirigent die zowel verbaal (met zijn korte en soms humoristische inleidingen) als muzikaal zijn publiek weet te boeien. Hij geeft de indruk de teugels strak in handen te hebben zonder de expressie van zijn zangers te beknotten.

In de schitterende drie delen uit de cyclus Quatre petites prières de Saint Francois d’Assise van Francis Poulenc –het hoogtepunt van het concert- werd vooral de sfeer van dit kleine meesterwerk goed getroffen. Poulencs reilgieuze werk kenmerkt zich door een zeer eigen stijl, soms enigszins verwant aan de sacrale muziek van Stravinsky  dan weer gekenmerkt door de eenvoud van bijv. de “Messe des pauvres” van Satie of van oude Franse meesters.  Toch blijft het altijd onmiskenbaar Poulenc.

Poulenc is in zijn religieuze composities wars van vals mysticisme. Je zou bijna kunnen spreken van een lichtvoetige diepzinnigheid.  Composities als het korte Ave Maria, het Stabat Mater en Gloria, de opera Dialogues des Carmelites en de indrukwekkende ingetogen cantate Figure humaine (één van de mooiste a capella koorwerken van deze bijna voorbije eeuw) bevestigen deze diepgang.  De manier waarop Marius Schouten –in een relatief korte tijd- het GVE deze muziek heeft bijgebracht en het hoorbare enthousiasme waarmee het koor de compositie verdedigde was indrukwekkend. Hopelijk kunnen we in de toekomst een integrale uitvoering tegemoet zien. Mocht Poulenc nog onder ons zijn geweest, hij zou Marius Schouten zonder meer in zijn vriendenkring hebben opgenomen.

Voorafgaand aan de gebeden van Poulenc klonk het werk van een andere Fransman: André Caplet, bij ons vooral bekend als instrumentator en voltooier (La Boîte aux Joujoux) van de muziek van Debussy. Van hem werd een sacraal werk uitgevoerd “O Salutaris” . Het was het minst overtuigende deel van het concert met name wat betreft de zuiverheid.

De muziek van Schubert wordt door uitvoerenden nog al eens onderschat. Schubert goed zingen is hogeschool-werk. Het GVE vertolkte de twee korte Schubert liederen “Die Nacht” en “La Pastorella” zeer behoorlijk, met name  het eerste lied werd sfeervol gezongen. Programmatisch vielen de beide Schubert liederen wat uit de toon bij het sacrale karakter van de andere werken.

'Dat het ideaal der kerkmuziek Palestrina is, daarvan ben ik sinds vele jaren ten vurigste overtuigd',  aldus Alphons Diepenbrock in 1899. Het zomeravondconcert begon met het beroemde “O Bone Jesu” van de oude Italiaanse meester en het was dan ook een originele gedachte om Palestrina in één programma te verenigen met de Nederlander Alphons Diepenbrock.

Diepenbrock heeft een aantal belangwekkende religieuze composities geschreven. Als laatste religieus werk schreef hij in 1906 het Veni Creator Spiritus dat het GVE als laatste programmaonderdeel uitvoerde. Het besluit om na dit Veni Creator niet meer voor de kerk te componeren was ingegeven door het feit dat deze compositie door de kerkelijke keuringscommissie werd afgewezen. De commissie vond dat het Veni Creator te zeer beïnvloed was door Wagners Tannhäuser. Deze benepen afwijzing heeft Diepenbrock dusdanig gegriefd dat hij besloot niet langer voor de kerk te componeren.
De uitvoering door het GVE was zonder meer overtuigend en betekende een waardig slot van een interessant concert.

Natuurlijk kreeg het publiek nog twee toegiften. Na de uitbundige negro-spiritual  “My lord, what a mor’nin”  koos het koor voor een ingetogen en poëtisch afscheid met  “Sunset Poem”  van Dylan Thomas op muziek van Troyte. 

Na afloop bleek – wat reeds tijdens het concert te horen was - dat het koor zeer in zijn sas is met de “nieuwe” dirigent. Marius Schouten kreeg bloemen en een enthousiast applaus van zijn zangers.

Dit concert had een grotere publieke opkomst verdiend en de slotregel van Sunset Poem indachtig "… and say, goodbye – but just for now!”  kunnen we wat dit betreft zeggen … volgende keer beter!

(Deze recensie is gedeeltelijk gepubliceerd in de 'Maas- en Niersbode')